Καλωσορίζω με φόβο τη γη που φώτισε τα γαλάζια μου βήματα.
Τη φιλώ σε κάθε της ομορφιά, στα ποτάμια, τα βουνά και τις θάλασσές της.
Βρέθηκα εδώ μετά από ταξίδι ανάμεσα στην πείνα και το θάνατο.
Ο χρησμός της χθεσινής Πυθίας
έδειχνε με πάθος τη λαχτάρα για νίκη.
Αύριο θα ονειρευόμαστε άραγε με την ίδια χάρη
με την ίδια κομψή άνεση
που περιμένει με ανυπομονησία
λες και η αιωνιότητα τελειώνει το επόμενο λεπτό;
Θα μπούμε σε νέα δάση να καλωσορίζουμε την Άνοιξη με σεμνές οργιαστικές τελετές;
Θα δείχνουμε με την πλώρη κατά το Νότο, μέχρι τους αιώνιους πάγους;
Πίσω από τη μαύρη κουρτίνα
ένιωσα μια σκιά να κινείται.
Δεν άκουσα αν μιλούσε,
δεν είδα τη ματιά της
αλλά αναγνώρισα μόνο το ήσυχο σαν ψίθυρο στο σκοτάδι βήμα της.
Ήταν πολλά βράδια που
κοίταζα την κουρτίνα
και χαιρόμουν με την απουσία κίνησης.
"Το επόμενο θα είναι και το τελευταίο".
Η κουρτίνα κινήθηκε,
η παγερή σιωπή μας τρύπησε αυτιά,
κανένας δε βάσταξε κι όλοι κλείστηκαν στα σπίτια τους πριν την καταιγίδα.
Μόνο το φεγγάρι αναπολούσε τον κρύο βροχερό χειμώνα.
Αλλά ήταν αρκετό για να πλακώσει στην ουδέτερη νύχτα μια κραυγή απόγνωσης.
Μέρα Θρήνου Νο 570:
η καθησυχαστική σκέψη ότι το χάος πίσω από την κουρτίνα που δεν άνοιξες ποτέ
έχει μορφή.
