Από αέρα αλλοτινού γλεντιού (Ύπνος στον Άνεμο).

Πέρασαν χρόνια.

Το χέρι που με πάθος πάλευε στα κύματα

ζητιανεύει τώρα συγκίνηση.

Μεθάει στα ηδονικά όνειρα 

από αέρα αλλοτινού γλεντιού.

Ακολουθεί πάλι τα ίδια βήματα

για να παρηγοριέται

ξαναζώντας

παλιές, ζεστές σαν καταφύγιο, ταβέρνες.

Πόσο θα περιμένει;

Τι είναι το πλάσμα 

στην άλλη άκρη του δρόμου;

Γνωστή μορφή, χρώματα από το παρελθόν

και μια λαχτάρα

για όσα πήρε ο άνεμος.

Δε θα ξανακοιμηθώ...

Ξέρω πως πάλι 

ο ίδιος επισκέπτης θα έρθει

να ξαναταξιδέψουμε στην ίδια

κυκλική 

μαρτυρική

διαδρομή.

Προτιμώ να πλάθω με τη λογική τους εφιάλτες!

Μισούν ο,τι κι εγώ...

Χαϊδεύουν το χέρι που προχτές με ζέσταινε...

Ταξιδεύουν στα μεθυστικά αμπέλια 

που τη ζαλάδα τους ακόμα αναπολώ...

Μέρα θρήνου Νο 105:

Είναι το μικρό σου μυστικό...

Το βουβό γλέντι που κρύβουν

τα πέπλα της νύχτας...

Αναμνήσεις από το σπίτι τη Αναμονής.

Δάγκωσε απότομα τα χείλη.

"Αυτό συνέβη σε κάποιον άλλο, σίγουρα!!!"

Περίμενε με πάθος το ταξίδι,

αυτό που λάτρευε

και του θυσίαζε ύπνο και δύναμη.

Ποιος μοχθηρός θεός μας έστησε αυτή τη φαρσοκωμωδία;

Μήπως δεν το περίμενα το ειρωνικό χειροκρότημα

σαν η Σκηνή αποφάσισε να κλείσει;

Αν κατακλύζεσαι από μίσος, 

πρέπει να ξέρεις καλά

πού να το στρέψεις...

Μέρα Θρήνου Νο 105:

Έχεις πολλά να διηγηθείς 

κι απόψε 

στους συνδαιτημόνες.

Απολογία από το κελί.

 

Δε θα κρυφτώ.

Ο κατήγορος

μου έπλεξε το εγκώμιο 

που τόσο καιρό πάσχιζα στο εαυτό μου να χαρίσω.

Άναψε κρυφές φωτιές

για να φωτίσει τα μάτια που αναζητούσαν

τη γωνιά εκείνη της Αλήθειας.

Είναι φίλος μονάκριβος.

Ναι, πρόδωσα...

Ναι, έκοψα το σκοινί και άφησα

κάτω στην άβυσσο

τα χρόνια να κυλήσουν.

Ναι, σταύρωσα κάθε αστέρι

από αυτά που ανακαλύψαμε μαζί

στο κοινό ταξίδι.

Ναι, δεν πότισα με αγάπη το πολύτιμο δέντρο

αυτό που δυο ουρανοί γεννήσαν 

σ' εκείνη τη μυστική, βραδινή παράσταση 

στο θέατρο της ακτής.

Ναι, ξέχασα τα ονόματα των αστεριών,

αυτά που με χέρια που σμίγαν προς τον ουρανό, 

μαζί είχαμε ονομάσει.

Το Όνειρο

παρασύρθηκε 

από τη Μάσκα που φορούσε

και τσακίστηκε στον τοίχο 

που απέφευγα δειλά να γκρεμίσω.

Μέρα Θρήνου Νο 105:

Δε θα την αποφύγω, είναι δική μου.

Ο,τι απέμεινε από την εποχή

που οι αυλές ανθίζανε 

στα πρώτα χαμόγελα της Άνοιξης.

Ceremonial blues.

 

Ξεπλήρωσα το σημερινό μου χρέος.

Βάφτισα όσα ανώνυμα γέννησε η μέρα.

Τα μύρωσα με μαύρο λάδι.

Έκοψα τα μαλλιά τους και τα έβαλα 

στη σειρά

να κοιμηθούν ευτυχισμένα.

Και τώρα;

Ο καθένας θα κοιμόταν ευτυχισμένος...

Όμως, 

το χέρι του Δικαίου

μπορεί να θρηνεί για τα πάθη των πεύκων 

αλλά δε σταματά ποτέ να χαϊδεύει ερωτικά με γυαλόχαρτο

κάθε γλυκιά ψυχή που πίκρα πότισε

στα μακρινά παιδιά της Νύχτας.

Σηκώνομαι από την ομίχλη 

με βλέμμα έτοιμο να δέχτει 

τα κόκκινα μάτια του φιδιού 

και να δαγκώσει ερωτικά την Άβυσσο.

Δεχτήκαμε, άραγε, αρκετό δηλητήριο σήμερα;

Γλεντήσαμε για τις λίγες ακόμα ώρες που περνάμε 

έξω από την ταχύτητα του κύκλου;

Μαχαιρώσαμε κάποιου την καρδιά

ώστε να δούμε αν το αίμα της

κινήθηκε εναντίον μας;

Ο,τι κι αν είναι οι λάμψεις στον ορίζοντα,

μην ασχολείσαι μαζί τους.

Έχεις ακόμα πολλά να μάθεις

(...)

Θα απολαύσεις τους καρπούς του μόχθου,

του κόπου και του ιδρώτα του προσώπου σου.

Μέρα Θρήνου Νο 101:

Όπως κι αν τη γλεντήσεις,

φρόντισε μόνο να είναι με καλούς φίλους...

Μέρα Θρήνου Νο 101

 

Τι γίνεται

όταν οι ανάσες της ντροπής κυκλώνουν το σκοτάδι;

Κι αν θα μπορούσα με πάθος και με δέος

να υπερασπιστώ όσα πρόδωσα;

Μ' ένα συκώτι μπλεγμένο 

ανάμεσα σε χίλιους συνειρμούς

κι ένα συρματόπλεγμα να διαπερνά

την ορατή πλευρά του νου

ετοιμάζεται η φυγή...

Φράχτης ξύλινος, σε αγρό βρετανικό

κι ένα κομμάτι ελέους

μουσκεμένο από τις λάσπες

στο χαντάκι δίπλα στο πεζοδρόμιο.

Δε μπορούσε να νιώσει πέρα από το κίτρινο

αυτό που κι οι άλλοι είδαν 

πολύ πριν από αυτόν.

Μόνο τη χαιρέτησε και την άφησε 

να τον ταξιδεύει χαμογελώντας

σαν χαρμόσυνη ανοιξιάτικη καμπάνα.

Όσο κι αν είδε πράσινο,

δε δίστασε να ονειρεύεται 

έναν κόσμο που θα αγγίζει και θα φιλά

ένα ουράνιο τόξο.

Μη μπορώντας να διώξει

όσους την πόρτα του χτύπησαν, 

αφέθηκε απλά στο αέναο ανελέητο σφυροκόπημα.

Το πουκάμισο και το χαμόγελο του πατέρα Ήλιου 

θυμίζουν μια μακρινή εκδρομή, 

από άλλον αιώνα,

που ποτέ δεν τέλειωσε 

και είναι σαν να μην έγινε ποτέ,

σαν να την περιμένει και να μην ξεκίνησε ακόμα,

σαν  να επαναλαμβάνεται αδιάκοπα

κάθε δευτερόλεπτο της ημέρας.

Μέρα Θρηνου Νο 101:

Όπως κι αν τη γιορτάσεις,

κοίτα μόνο μην κοιμηθείς...

Μόνο μην κοιμηθείς...

Μέρα Θρήνου Νο 347.

Ι

Ήταν μακρύ

το ταξίδι ως εδώ.

Ανακαλύφτηκαν καινούρια νοήματα;

Σκάφτηκαν τα ζωγραφιστά ερρείπια;

Δώσατε στη θάλασσα αλάτινα φιλιά;

Διαλύσατε την άμμο από τα βαριά πόδια;

Δε σκέφτηκα

πως πριν καν ξημερώσει

έτρεχε το μεγαλείο, 

το ατσάλινο δάσος να αγκαλιάσει.

Μια ανυπαρξία ιδεών.

Ένα κυκλικός δρομέας.

Μια ιδεώδης απόσταση ανάμεσα στο κάθε χείλος.

Πράσινο χρώμα πεύκου

σε κάθε λασπωμένη πατημασιά.

Μέρα Θρήνου Νο 347:

Δώσε στο οικείο, καθημερινό προσωπείο

μια απαλή υφή,

στη σημερινή του πλαστικότητα.

ΙΙ Γράμμα στη βροχή.

Κι αν έγραφα,

θα θυμόταν

αυτές τις ιδιαίτερες καμπύλες του νου και του χεριού; 

Θα έβρισκε αστεία την απόσταση

ανάμεσα σε κάθε σκέψη;

Θα υποσχόταν το αδύνατο στο χθεσινό αύριο;

Θα περίμενε την καλόβουλη απάντηση 

του γέρου ουρανού;

Κι αν τα βουνά,

γεμάτα αναμνήσεις,

συναντιόνταν,

θα έκρυβε, με απόλυτη παγερότητα,

το Θρήνο που μελάνι γλείφει τώρα;

Μέρα Θρήνου Νο 347:

αν θυμηθείς, να θρηνήσεις με τρυφερότητα, τιμή και ειλικρίνεια,

όπως αξίζει.

ΙΙΙ Ξανά.

Μες στη φιλόξενη βροχή

σαν να πάγωσε η τροχιά της Γης

γυρίζεις ξανά να φυλάξεις

σαν να γνώριζες από πάντα

τη ματαιότητα μιας τέτοιας κούφιας κίνησης.

Ο,τι γλυστράει κουρασμένο από τη σκέψη

διπλώνει την παραίτησή του

από κάθε άνετη και ασφαλή πια

ενατένιση της προσμονής.

Απαιτεί ο άγριος κάτοικος του ουρανού

μια ειλικρινή μαχαιριά στα σωθικά,

ένα ηρωικό στρίψιμο λεπίδας στην καρδιά,

 ένα βασανισμό άξιο του άλλου παρελθόντος.

Απαιτεί, ακόμα, να αποστρέψεις το βλέμμα,

σαν σκούρα αναπόληση βόλτας στα σκαλιά της βροχής,

να χαράσεις σε ταφόπετρα προσωπική

ματιές 

από εκεί που δε φτάνει πια το μάτι.

Να ποτίζεις με εικόνες 

το χωρίς νόημα σκοτάδι.

Αν νιώθεις την ανάγκη φύλακας να γίνεις

έχε πάντα χαραγμένη στο μέτωπο και μπροστά στα μάτια

τη σιγουριά του κόρακα.

Μέρα Θρήνου Νο 347: 

Πράξεις χωρίς νόημα, 

όπως αυτή εδώ η χαραγμένη προσωπική ταφόπετρα.