Μέρα Θρήνου Νο 347.

Ι

Ήταν μακρύ

το ταξίδι ως εδώ.

Ανακαλύφτηκαν καινούρια νοήματα;

Σκάφτηκαν τα ζωγραφιστά ερρείπια;

Δώσατε στη θάλασσα αλάτινα φιλιά;

Διαλύσατε την άμμο από τα βαριά πόδια;

Δε σκέφτηκα

πως πριν καν ξημερώσει

έτρεχε το μεγαλείο, 

το ατσάλινο δάσος να αγκαλιάσει.

Μια ανυπαρξία ιδεών.

Ένα κυκλικός δρομέας.

Μια ιδεώδης απόσταση ανάμεσα στο κάθε χείλος.

Πράσινο χρώμα πεύκου

σε κάθε λασπωμένη πατημασιά.

Μέρα Θρήνου Νο 347:

Δώσε στο οικείο, καθημερινό προσωπείο

μια απαλή υφή,

στη σημερινή του πλαστικότητα.

ΙΙ Γράμμα στη βροχή.

Κι αν έγραφα,

θα θυμόταν

αυτές τις ιδιαίτερες καμπύλες του νου και του χεριού; 

Θα έβρισκε αστεία την απόσταση

ανάμεσα σε κάθε σκέψη;

Θα υποσχόταν το αδύνατο στο χθεσινό αύριο;

Θα περίμενε την καλόβουλη απάντηση 

του γέρου ουρανού;

Κι αν τα βουνά,

γεμάτα αναμνήσεις,

συναντιόνταν,

θα έκρυβε, με απόλυτη παγερότητα,

το Θρήνο που μελάνι γλείφει τώρα;

Μέρα Θρήνου Νο 347:

αν θυμηθείς, να θρηνήσεις με τρυφερότητα, τιμή και ειλικρίνεια,

όπως αξίζει.

ΙΙΙ Ξανά.

Μες στη φιλόξενη βροχή

σαν να πάγωσε η τροχιά της Γης

γυρίζεις ξανά να φυλάξεις

σαν να γνώριζες από πάντα

τη ματαιότητα μιας τέτοιας κούφιας κίνησης.

Ο,τι γλυστράει κουρασμένο από τη σκέψη

διπλώνει την παραίτησή του

από κάθε άνετη και ασφαλή πια

ενατένιση της προσμονής.

Απαιτεί ο άγριος κάτοικος του ουρανού

μια ειλικρινή μαχαιριά στα σωθικά,

ένα ηρωικό στρίψιμο λεπίδας στην καρδιά,

 ένα βασανισμό άξιο του άλλου παρελθόντος.

Απαιτεί, ακόμα, να αποστρέψεις το βλέμμα,

σαν σκούρα αναπόληση βόλτας στα σκαλιά της βροχής,

να χαράσεις σε ταφόπετρα προσωπική

ματιές 

από εκεί που δε φτάνει πια το μάτι.

Να ποτίζεις με εικόνες 

το χωρίς νόημα σκοτάδι.

Αν νιώθεις την ανάγκη φύλακας να γίνεις

έχε πάντα χαραγμένη στο μέτωπο και μπροστά στα μάτια

τη σιγουριά του κόρακα.

Μέρα Θρήνου Νο 347: 

Πράξεις χωρίς νόημα, 

όπως αυτή εδώ η χαραγμένη προσωπική ταφόπετρα.