Μέρα Θρήνου Νο 101

 

Τι γίνεται

όταν οι ανάσες της ντροπής κυκλώνουν το σκοτάδι;

Κι αν θα μπορούσα με πάθος και με δέος

να υπερασπιστώ όσα πρόδωσα;

Μ' ένα συκώτι μπλεγμένο 

ανάμεσα σε χίλιους συνειρμούς

κι ένα συρματόπλεγμα να διαπερνά

την ορατή πλευρά του νου

ετοιμάζεται η φυγή...

Φράχτης ξύλινος, σε αγρό βρετανικό

κι ένα κομμάτι ελέους

μουσκεμένο από τις λάσπες

στο χαντάκι δίπλα στο πεζοδρόμιο.

Δε μπορούσε να νιώσει πέρα από το κίτρινο

αυτό που κι οι άλλοι είδαν 

πολύ πριν από αυτόν.

Μόνο τη χαιρέτησε και την άφησε 

να τον ταξιδεύει χαμογελώντας

σαν χαρμόσυνη ανοιξιάτικη καμπάνα.

Όσο κι αν είδε πράσινο,

δε δίστασε να ονειρεύεται 

έναν κόσμο που θα αγγίζει και θα φιλά

ένα ουράνιο τόξο.

Μη μπορώντας να διώξει

όσους την πόρτα του χτύπησαν, 

αφέθηκε απλά στο αέναο ανελέητο σφυροκόπημα.

Το πουκάμισο και το χαμόγελο του πατέρα Ήλιου 

θυμίζουν μια μακρινή εκδρομή, 

από άλλον αιώνα,

που ποτέ δεν τέλειωσε 

και είναι σαν να μην έγινε ποτέ,

σαν να την περιμένει και να μην ξεκίνησε ακόμα,

σαν  να επαναλαμβάνεται αδιάκοπα

κάθε δευτερόλεπτο της ημέρας.

Μέρα Θρηνου Νο 101:

Όπως κι αν τη γιορτάσεις,

κοίτα μόνο μην κοιμηθείς...

Μόνο μην κοιμηθείς...