Ceremonial blues.

 

Ξεπλήρωσα το σημερινό μου χρέος.

Βάφτισα όσα ανώνυμα γέννησε η μέρα.

Τα μύρωσα με μαύρο λάδι.

Έκοψα τα μαλλιά τους και τα έβαλα 

στη σειρά

να κοιμηθούν ευτυχισμένα.

Και τώρα;

Ο καθένας θα κοιμόταν ευτυχισμένος...

Όμως, 

το χέρι του Δικαίου

μπορεί να θρηνεί για τα πάθη των πεύκων 

αλλά δε σταματά ποτέ να χαϊδεύει ερωτικά με γυαλόχαρτο

κάθε γλυκιά ψυχή που πίκρα πότισε

στα μακρινά παιδιά της Νύχτας.

Σηκώνομαι από την ομίχλη 

με βλέμμα έτοιμο να δέχτει 

τα κόκκινα μάτια του φιδιού 

και να δαγκώσει ερωτικά την Άβυσσο.

Δεχτήκαμε, άραγε, αρκετό δηλητήριο σήμερα;

Γλεντήσαμε για τις λίγες ακόμα ώρες που περνάμε 

έξω από την ταχύτητα του κύκλου;

Μαχαιρώσαμε κάποιου την καρδιά

ώστε να δούμε αν το αίμα της

κινήθηκε εναντίον μας;

Ο,τι κι αν είναι οι λάμψεις στον ορίζοντα,

μην ασχολείσαι μαζί τους.

Έχεις ακόμα πολλά να μάθεις

(...)

Θα απολαύσεις τους καρπούς του μόχθου,

του κόπου και του ιδρώτα του προσώπου σου.

Μέρα Θρήνου Νο 101:

Όπως κι αν τη γλεντήσεις,

φρόντισε μόνο να είναι με καλούς φίλους...