Από αέρα αλλοτινού γλεντιού (Ύπνος στον Άνεμο).

Πέρασαν χρόνια.

Το χέρι που με πάθος πάλευε στα κύματα

ζητιανεύει τώρα συγκίνηση.

Μεθάει στα ηδονικά όνειρα 

από αέρα αλλοτινού γλεντιού.

Ακολουθεί πάλι τα ίδια βήματα

για να παρηγοριέται

ξαναζώντας

παλιές, ζεστές σαν καταφύγιο, ταβέρνες.

Πόσο θα περιμένει;

Τι είναι το πλάσμα 

στην άλλη άκρη του δρόμου;

Γνωστή μορφή, χρώματα από το παρελθόν

και μια λαχτάρα

για όσα πήρε ο άνεμος.

Δε θα ξανακοιμηθώ...

Ξέρω πως πάλι 

ο ίδιος επισκέπτης θα έρθει

να ξαναταξιδέψουμε στην ίδια

κυκλική 

μαρτυρική

διαδρομή.

Προτιμώ να πλάθω με τη λογική τους εφιάλτες!

Μισούν ο,τι κι εγώ...

Χαϊδεύουν το χέρι που προχτές με ζέσταινε...

Ταξιδεύουν στα μεθυστικά αμπέλια 

που τη ζαλάδα τους ακόμα αναπολώ...

Μέρα θρήνου Νο 105:

Είναι το μικρό σου μυστικό...

Το βουβό γλέντι που κρύβουν

τα πέπλα της νύχτας...