Απολογία από το κελί.

 

Δε θα κρυφτώ.

Ο κατήγορος

μου έπλεξε το εγκώμιο 

που τόσο καιρό πάσχιζα στο εαυτό μου να χαρίσω.

Άναψε κρυφές φωτιές

για να φωτίσει τα μάτια που αναζητούσαν

τη γωνιά εκείνη της Αλήθειας.

Είναι φίλος μονάκριβος.

Ναι, πρόδωσα...

Ναι, έκοψα το σκοινί και άφησα

κάτω στην άβυσσο

τα χρόνια να κυλήσουν.

Ναι, σταύρωσα κάθε αστέρι

από αυτά που ανακαλύψαμε μαζί

στο κοινό ταξίδι.

Ναι, δεν πότισα με αγάπη το πολύτιμο δέντρο

αυτό που δυο ουρανοί γεννήσαν 

σ' εκείνη τη μυστική, βραδινή παράσταση 

στο θέατρο της ακτής.

Ναι, ξέχασα τα ονόματα των αστεριών,

αυτά που με χέρια που σμίγαν προς τον ουρανό, 

μαζί είχαμε ονομάσει.

Το Όνειρο

παρασύρθηκε 

από τη Μάσκα που φορούσε

και τσακίστηκε στον τοίχο 

που απέφευγα δειλά να γκρεμίσω.

Μέρα Θρήνου Νο 105:

Δε θα την αποφύγω, είναι δική μου.

Ο,τι απέμεινε από την εποχή

που οι αυλές ανθίζανε 

στα πρώτα χαμόγελα της Άνοιξης.