Bertolt Brecht: Σονέτο

Ο,τι θυμόμουνα ακόμα απ' τα παλιά της
ήταν φλοίσβοι νερού ή ενός δάσους
έξω από το παράθυρο, μα σύντομα αποκοιμήθηκα
και για πολύ καιρό έλειπα ξαπλωμένος μέσα στα μαλλιά της.

Κι έτσι από αυτήν δεν ξέρω τίποτα άλλο πέρα από, ολότελα κατεστραμμένο
απ' τη νυχτιά
κάτι απ' τα γόνατά της, απ' το λαιμό της όχι και πολλά
μυρωδιά μπάνιου στα ολόμαυρα μαλλιά της
κι ο,τι γι'αυτήν είχα ακούσει πιο μπροστά.

Μου λένε πως ξεχνά κανείς γρήγορα το πρόσωπό της
γιατί ίσως πάνω του διακρίνει με διαφάνεια κάτι τι
που είναι άδειο σαν ένα άγραφο χαρτί.

Είπανε ακόμα ότι η μορφή της λαμπερή δεν ήταν
ήξερε η ίδια πως όλοι την ξεχνούν
κι αν διάβαζε ακόμα τούτα εδώ, η ίδια δε θα αναγνώριζε ποιαν αφορούν.