Την κρύα νύχτα...

 Θέλω τα μάτια μου να κρατήσω ανοιχτά μέσα στο αποτρόπαιο σκοτάδι.

Σε λίγο θα λάμψει από τη θάλασσα το κρυστάλλινο πρόσωπο της νεκρής καρδιάς μου. 

Πρέπει ν αγγίξει το τέλος του ορίζοντα, όταν κάθε κραυγή επιστρέφει στη σπηλιά της. 

Δεν πρέπει ο άνεμος της εκκωφαντικής σιωπής να με φοβίσει.

Είναι κι αυτός σύντροφος στην αποψινή μου μάχη, με καθήκον του να με πολεμά! 

Όταν κι αυτός φύγει, θα μείνω ολομόναχος σαν αστέρι που γλύτωσε από την ισοπέδωση των αιώνων. Σ αυτή την κρύα νύχτα, το μόνο που θα ήθελα είναι ένα ζευγάρι μάτια, για να δω μέσα τους να καθρεφτίζονται τα δικά μου μάτια. Να ταξιδέψω στα σύννεφα που μ' εγκατέλειψαν, αφού κάθε τους αναπνοή με ξαναφέρνει πίσω σε αυτά. 

Τα τελευταία λόγια που θα ακούσω, προτού πέσω στην ασυνείδητη θάλασσα, ίσως μπορέσουν να με ξαναφέρουν πίσω. 

Ελπίζω, κάθε φορά που βλέπω εκείνο το Χαμόγελο, να ζωντανεύει μέσα μου αυτό που οι νεκροί δολοφόνοι της ημέρας προσπάθησαν να πνίξουν.

 Ένα κερί που στέκεται στη μέση μιας απρόσωπης, αιώνιας νύχτας. 

 Αν κοιτάξεις καλύτερα, θα προσέξεις ότι έχει τα μάτια μου, φοβάται όπως κι εγώ και περιμένει κι αυτό απ τη δική σου ζεστασιά να ανάψει, φωτίζοντας το σκοτεινό μας μονοπάτι. 

Να ξέρεις μόνο ότι δεν είμαι η μαύρη ύπαρξη που σε τρόμαξε, εκείνο το βράδυ που μόνη περίμενες το σκοτεινό βλέμμα της νύχτας να σε αποχαιρετήσει.

 Ήταν απλά μια παγερή μάσκα που καθήκον της είναι να διώχνει κάθε απειλή από τον έξω κόσμο. 

Αν η ψυχή σου κοιτάξει ξανά με εκείνο το Χαμόγελο, θα φανεί στο σκοτεινό διάδρομο ένας πληγωμένος, ξεπεσμένος άγγελος που ψάχνει, χρόνια τώρα, στα σκουπίδια τη χαμένη του ομορφιά και αθωότητα.