Μέρα Θρήνου Νο 530

Ο τόμος έκλεισε με μεγάλο πάταγο.

Το πρόσωπο του καλόγερου κοίταξε στον καθρέφτη με ανακούφιση

και φόβο αβέβαιο μαζί. 

Ποιος ερχόταν;

Ποιος καβαλάρης ακουγόταν αδιάκοπα τις τελευταίες νύχτες;

Τη μέρα μόνο φήμες τριγυρνούσαν, μεθυσμένες στα ξεχασμένα καπηλειά,

σχεδίαζαν συνωμοσίες που γκρέμιζαν και έχτιζαν τα θεμέλια της Γης σε ένα λεπτό.

Αλλά κάθε νύχτα γινόταν πιο μικρή, καθώς η βιαστική ανάσα

γέμιζε με ανησυχία το μικρό κελί. 

"Ποιος πρόλαβε να διαβάσει τον τόμο πριν από μένα;

Ποιος υπογράφει τις σελίδες αυτές;

Τι γύρευα χτες τη νύχτα στην πλατεία των αναμνήσεων;"

έγραφε ο καλόγερος στο τείχος των επιθυμιών.

Την είδα χτες και έλιωνε η ομορφιά της

σε ένα χλωμό φεγγάρι

ξεχασμένο από καιρούς αλητείας και περιφρόνησης.

Ήχοι του χτες ακούστηκαν με άλλο χτύπο σήμερα.

Καιρός πια για πάλη ή φυγή! 

Φυγή από ποιον; 

Ποιος με περίμενε χτες στην πύλη 

και με φιλικό χτύπημα με καλωσόρισε στο εξεγερμένο μαρτύριο;

Πού τον είχα ξαναδεί; 

Ήταν σε κάποιο άλλο μοναστήρι, 

ίσως σε κάποια από τις πολλές γαλλικές επαναστάσεις;

Μεθούσαμε μαζί το βράδυ που οι εφτά έριξαν το Μάγο.

Χτυπούσαμε δυνατά παλαμάκια 

κάπου στη βόρεια Μαδαγασκάρη με τον Κάπτεν Μίσιον.

Ψάχναμε τη γέφυρα 

μα, το πιο αποτρόπαιο μυστικό:

Ψάχναμε και τρόπο να τη γκρεμίσουμε.

"Σε περίμενα καιρό και σήμερα που ήρθες ήταν πρώτη φορά που σε αναπολώ", 

αποκρίθηκε ο φύλακας της Πύλης,

καθώς χτυπούσε φιλικά την πλάτη.

Μέρα Θρήνου Νο 503:

Ο τόμος έκλεισε με μεγάλο πάταγο.

Το πρόσωπο του καλόγερου κοίταξε στον καθρέφτη με ανακούφιση

και φόβο αβέβαιο μαζί. 

Για τις νύχτες που έρχονται...