Φλεγόμενος χορευτής.

Για μια νύχτα πίστεψα

στην αλήθεια των χειλιών,

στο κάθε άγγιγμα ανέμου που έδινε ενδιαφέρον στο σκοτάδι.

Οι μοναχικοί οδοιπόροι των βουνών

δεν περιμένουν ανταμοιβή για τους κόπους τους.

Οι κόποι τους είναι η ανταμοιβή τους.

Το νυχτερινό επαναλαμβανόμενο μέτρημα

μόλις ξεκινά.

Θα δεις τα δέντρα που σε συντρόφευαν στην απεγνωσμένη απόλαυση.

Τα λιμάνια που κανείς δεν περίμενε.

Τους φάρους που άναβαν χωρίς λόγο.

Τα νερά που δεν περίμεναν καμιά θάλασσα συμφιλίωσης.

Ωστόσο, ακόμα και στις εποχές των γκρεμισμένων αστεριών,

αδέρφια μας πιστεύουν στων χειλιών την αλήθεια.

Τι περίμενες καθώς χόρευες στην κορυφή;

Την κατανόηση αυτών που ανάβουν τους φάρους χωρίς νόημα;

Περίμενες αγαπημένους συγγενείς στην προκυμαία;

Ή μήπως την αναπάντεχη σιγουριά ότι αλλάζουν οι εποχές 

πριν αλλάξει η αντίληψή μας για αυτές;

Μέρα Θρήνου Νο 535:

Η απεγνωσμένη προσπάθεια να πεις την αλήθεια,

όταν το Ψέμα σου σε περιμένει στην επόμενη γωνία.