Κανένας δεν κοίταξε πέρα από τον τοίχο που υψωνόταν μέρα με τη μέρα
στο χρώμα του ουρανού.
Η μονιμότητα καθαγίασε την οργή.
Τα βήματα μας έφεραν πιο μακρυά από όσο περιμέναμε.
Κάθε μικρό φως μες στο σκοτάδι ήταν μια δικαιολογία για όσα ακολούθησαν.
Κοίταξε για τελευταία φορά κάθε κομμάτι της μηχανής
προτού το αφήσει για πάντα στην αποθήκη
κι αποχαιρέτησε με φωνές απόκοσμες την ίδια ύπαρξη.
Δε μπορεί να ρυθμίσει τη ροή από συναισθήματα και ένστικτα.
Παρά σε κάθε καινούρια λέξη
δηλητηρίαζε με φθόνο για έναν απρόσωπο εχθρό.
Το βήμα του ταίριαζε.
Είχε το πρόσωπο που εναντιωνόταν.
Γιατί να μην είναι αυτός;
Τον χρειαζόμαστε, άλλωστε.
Για να δικαιολογήσει κάθε τρέκλισμα,
για να δώσει ζωή θανάτου σε κάθε νύχτα χωρίς νόημα.
Μέρα Θρήνου Νο 535:
Καθώς θυμάσαι,
να χαίρεσαι για τη νύχτα που έγινε μέρα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου