Μέρα Θρήνου Νο 546.

Γιορτάζουμε.

Για την πνιγμένη στη λησμονιά αθωότητα.

Για όλα τα παιδιά που δε θα ξαναδούν μια πεταλούδα

σαν να ήταν πρώτη φορά.

Πνίγουμε την ανυπομονησία

με σταλαγματιές από νέκταρ ξεχασμένο 

στους αιώνες των αιώνων. 

Κήποι και μακρινά δάση

δε θα χαϊδέψουν ξανά ποτέ 

την ήσυχη επιδερμίδα των ονείρων.

Ούτε το συντροφικό παράθυρο 

θα  μας κοιτάξει ξανά

σαν να εύχεται δύναμη στον αγώνα.

Περιμένουμε την κομμένη στα δύο νύχτα 

να μας συντροφέψει σαν φώτα μακρινής πόλης

σαν ανάμνηση χορού που δε χορεύτηκε ποτέ.

Ύστερα, γνωρίζουμε με ανέλπιδη σιγουριά

ότι πέρασε η Άνοιξη των χειλιών,

η χαρούμενη ευθυμία των ανοιξιάτικων πουλιών της νύχτας,

οι πόρτες που ανοίγουν σε Νέους Κόσμους, 

το τρένο που σπρώχναμε όλοι μαζί για τον αγαπημένο προορισμό. 

"Το τρένο σταμάτησε στο Βερολίνο",

ακούσαμε στις βραδινές ειδήσεις.

Ίσως να ήταν αυταπάτη

αλλά πόσο άγιο είναι το ψέμα

που δίνει μια θεϊκή ουσία στον άνθρωπο; 

Κάναμε βόλτα στα στενοσόκακα Παρισιού το '71,

αγναντεύαμε το αυγουστιάκο φεγγάρι,

σχεδιάζαμε ταξίδια στις πόλεις της κόκκινης νύχτας, 

λίγα σου είναι όλα αυτά;

Καμιά δύναμη πια δεν ταξιδεύει

εκεί που γερασμένες φωνές δεν κοιτάζουν πια στο λιμάνι

αλλά στο χάος που πλανιέται κάτω από τα πόδια μας. 

Μέρα Θρήνου Νο 546:

Θα μπορούσα να σου πω κι άλλα

αλλά ξέρω ότι περιμένεις κι απόψε την καθημερινή, καθιερωμένη επίσκεψη.